کد خبر : 144552

اندیمشک را شاید از محدود شهرهای ایران دانست که در بخش های مختلفی همچون کشاورزی، انرژی، راه و صنایع دستی قابلیت درامدزایی مستقیم را داراست. البته توجه به دیگر استعدادهای طبیعی در کنار استعدادهای شاخص می تواند در هر منطقه موجبات رشد و پیشرفت را فراهم کند،همچنان  که در اندیمشک این قابلیت وجود دارد. یکی […]

اندیمشک را شاید از محدود شهرهای ایران دانست که در بخش های مختلفی همچون کشاورزی، انرژی، راه و صنایع دستی قابلیت درامدزایی مستقیم را داراست. البته توجه به دیگر استعدادهای طبیعی در کنار استعدادهای شاخص می تواند در هر منطقه موجبات رشد و پیشرفت را فراهم کند،همچنان  که در اندیمشک این قابلیت وجود دارد.
یکی از این استعدادهای که کمتر در اندیمشک به آن پرداخته شده و به ندرت از ظرفیت آن بهره گرفته شده است ترشی انار است.
ترشی انار که از خشک کردن دانه های انارهای ترش به دست می آید در آشپزخانه ها علاقه مندان فراوانی را دارد و از آن هم به عنوان غذا استفاده می شود و هم برای طعم هنده ای کاملا طبیعی به جای طعم دهنده های مصنوعی استفاده می شود.

باغ های انار منگره (بخش الوار گرمسیری) و شوی (بعد از ایستگاه راه آهن تله زنگ)در اندیمشک از محدود تولیدکنندگان این محصول در ایران هستند، محصولی که امروزه در بازار استان و حتی استان های همجوار مشتری های فراوانی دارد.

با توجه به سخت بودن مسیر تردد این دو منطقه و سنتی بودن کار مردم بومی ؛مسلما با مکانیزه کردن این مناطق امکان بهره برداری بیش از تولید حال حاضر پیش بینی می شود که توجه و یاری دست اندرکاران این امر را می طلبد.

برای شناخت بهتر از طریقه ی عرضه این محصول، روند تولید را به طور مختصر مرور می کنیم:

انارهای منگره و شوی با مساحت تقریبی 15 هکتار صرفا جهت ترشی استفاده می شوند و از آن به در موارد دیگر به ندرت استفاده می شود،که سالانه در حدود 2 تن ار آن برداشت می شود.
اواسط مرداد اهالی این مناطق با برداشت انارها آن ها و قاچ کردن ، حدود ۱۰ روز در محل هایی (پشت بام خانه ها) زیر تابش مستقیم نور آفتاب قرار می دهند تا انارها خشک شوند و هچنان که در تصویر مشاهده کنید با وسیله ای که به زبان محلی رمجه خوانده می شد دانه های خشک شده انار را از پوسته آن جدا می کنند‌‌ و سپس با کمک باد خلط و پوست های اضافه انار را می گیرند و به بازار عرضه می کنند.